CHŁONIAKI
Do choroby tej dochodzi, gdy jeden z limfocytów w węźle chłonnym zaczyna się mnożyć w sposób niekontrolowany, wytwarzając wiele patologicznych limfocytów, co doprowadza do powiększenia węzła. Limfocyty są komórkami wędrującymi i ich nowotworowe postacie przedostają się zwykle do śledziony i węzłów chłonnych w innych okolicach, stając się źródłem uogólnienia choroby.
Objawy
Pierwszym objawem jest zwykle powiększenie jednego węzła chłonnego, najczęściej na szyi, w dole pachowym lub w okolicy pachwinowej. Czasem równocześnie dochodzi do powiększenia kilku grup węzłów. Gdy choroba atakuje śledzionę, pacjent może się uskarżać na uczucie pełności i ciężaru w lewym nadbrzuszu. Z innych objawów należy wymienić ogólnie złe samopoczucie, utratę apetytu i chudnięcie, podwyższenie temperatury, nocne poty, świąd skóry oraz podatność na zakażenia, gdyż wadliwe limfocyty nie zapewniają ochrony przed zakażeniem.
Częstość występowania
Chłoniaki są schorzeniem rzadkim, gdyż atakują tylko jedną na 10000 osób. Najczęściej spotyka się je u ludzi w średnim wieku i starszych, dwukrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Chłoniak prowadzi do śmierci, jeśli wcześnie nie podejmie się leczenia, które jednak odnosi różny skutek, zależnie od rodzaju i stopnia zaawansowania nowotworu.
Postępowanie
Gdy w okolicy węzła chłonnego występuje obrzęk o nieustalonej przyczynie, który nie ustępuje przez ponad dwa tygodnie, konieczna jest wizyta u lekarza. Gdy okaże się on powiększonym węzłem chłonnym, lekarz zleci pobranie krwi i badanie samego węzła, który trzeba będzie prawdopodobnie usunąć w szpitalu. Wyniki badania krwi i pobranej z węzła tkanki umożliwią dokładne rozpoznanie.Po rozpoznaniu chłoniaka leczenie zależy od rozległości choroby. Kolejnym etapem będzie zatem bardzo dokładne badanie fizykalne, a także konwencjonalne badanie rentgenowskie oraz tomograficzne. W pewnych przypadkach wykonuje się badanie kontrastowe układu chłonnego (limfangiografię), które pozwala ocenić liczbę zajętych węzłów chłonnych w jamie brzusznej. Czasem wykonuje się też biopsję szpiku kostnego, by wykryć ewentualne zajęcie szpiku.
Leczenie
Gdy zmiany dotyczą tylko węzłów w jednej okolicy ciała, leczenie może polegać tylko na radioterapii. Natomiast jeśli choroba jest bardzo uogólniona, podaje się kortykosteroidy i leki cytostatyczne (przeciwnowotworowe). Podczas pobytu w szpitalu stosuje się zwykle równocześnie kilka leków, a potem co parę tygodni powtarza cały cykl leczenia.Pacjenci, u których choroba rozwija się szybko, mają szansę pełnego wyleczenia. Powolny rozwój guzów lub ich czasowe ustąpienie pod wpływem leczenia z nawrotem objawów wymaga powtarzania cyklów leczenia. Na pewnym etapie choroba wykazuje jednak oporność na podawane leki i u pacjenta stale zmniejsza się odporność na zakażenia, aż wreszcie któreś z nich okazuje się śmiertelne.
Analizator Wyników Badań Krwi.
Zapraszamy
